W okresie bizantyńskim dobór kolorystyki stanowił jedną z najpotężniejszych form wyrażenia symboliki¹. Już od okresu późnorzymskiego dokonywał się stopniowy proces zastępowania rzymskich czerwonych tunik barwnymi strojami. Potwierdzeniem może być wielobarwna ikonografia, jednakże warto zauważyć że malarze/miniaturzyści używali zupełnie innych pigmentów, to jednak inspirację czerpali z życia codziennego. Ważnym dziełem poznawczym jest traktat De Ceremoniis (De ceremoniis aulae byzantinae), autorstwa Konstantyna VII Porfirogenety (czas panowania 913-959). - W szczegółowym protokole opisano większe i mniejsze uroczystości przedstawione z perspektywy  urzędników sądowych, którzy odpowiadali za przygotowanie rytuałów świeckich².

W swoim słynnym średniowiecznym podręczniku opisującym techniki artystyczne Teofil Mnich (ok. 1110-40 r.) wskazywał na silny wpływ kolorystyki greckiej.

Kolor niebieski (uzyskiwany za pomocą indygo, które w regionie produkowano w dużych ilościach) i czerwony (np. marzanna, koszenila) były dominującymi barwami szat bizantyńskiej armii³. Występował także odcień zieleni (mieszanki różnorodnych ziół), oraz naturalny/biały świadczący o pierwotnym kolorze płótna lub wybielonym technikami naturalnymi, taki kolor najczęściej utożsamiany jest z jednostkami kandidatów. Te cztery kolorowy wywodziły się zapewne od fakcji cyrkowych⁴.
Źródła wymieniają barwne kremasmy, nevriki, himationy, epilorikony/epanoklibaniony czy kabadiony, te ostatnie tożsame z dworską tuniką skaramangionem w odcieniach; karminowym, morskim, a nawet wyszywane złotą nicią i perłowaniem, przynależne dowódcom wojskowych korpusów i stanowiące cesarski element stroju paradnego⁵.

Każda jednostka wojskowa armii bizantyńskiej posiadała własną kolorystykę. Zależenie od pełnionej funkcji oraz regionu stacjonowania. Kolory tunik w ramach jednego bandonu były jednolite. Do takiego samego procesu oznaczania odnoszą się malunki i kolorystyka tarcz, czy też proste znaki simeia umieszczane na ich powierzchni oraz wygląd sztandarów („ogony” oznaczano kolorami dla każdego pododdziału, - zewnętrzne reprezentowały droungos)⁶.

Obuwie było wytwarzane przez szewców (od XII wieku tradycyjne określenie  „szewc” zaczęło być wypierane przez słowo „tzangarios”). Najczęściej barwy czarnej lub białej (kolor uzyskiwany dzięki wybielaniu ałunem), natomiast buty w jaskrawych kolorach (fioletowe, zielone, niebieskie) miały znaczenie społeczne i były noszone przez cesarzy i najwyższych rangą urzędników⁷.

¹  Oxford Dictionary of Byzantium, Edited by ALEXANDER P. KAZHDAN, Oxford University Press 2005, s. 482.
²   Ibidem, s.595.
³   Byzantine Armies 886-1118, I. Heath, A.McBride, s. 30.
⁴   Circus Factions: Blues and Greens at Rome and Byzantium, A. Cameron, Oxford University Press.
⁵  De Ceremoniis, s.577-578.
⁶   Byzantine Infantryman Eastern Roman Empire c. 900-1204, T. Dawson, A.McBride, s.42
⁷  Buzantinōn bios kai politismos, F. I. Koukoules, Institut français d'Athènes.

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.